ΚΟΙΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ. ΣΤΟΝ ΕΝΙΚΟ.

Συνηθως ολα ξεκινανε απο ενα βλεμμα. Μια ανταποδοση του. Μετα μια λεξη. Μια απαντηση σ αυτην. Και τοτε, αν ειναι καποιες ανασες, καποια αγγιγματα και καποια συναισθηματα, να παρουν τον κοινο τον δρομο, αρχιζουν να το κανουν. Δεν ειναι ευκολος ο δρομος ο κοινος. Η αρχη, εκεινη η αναβασταξια του "θελω να σε μαθω και το θελω τωρα", ειναι η αφροκρεμα, το πιο γλυκο, το πιο ομορφο που ποτε ξανα στην πορεια δεν θα υπαρξει. Μετα υπαρχει το γνωστο. Οχι δεν ειναι ασχημο. Ειναι ωραιο να ξερεις το ¨λιμανι¨που σε περιμενει. Ειναι ομορφο να ξερεις τα ματια που θα δεις το πρωι. Στην περιπτωση που εισαι τυχερος και τα βλεπεις καθε πρωι. Αφηνεις τον εαυτο σου χωρις να αφηνεισαι. Ειναι οι στιγμες που σε ομορφαινει το μεσα σου και οχι το εξω σου. Και τοτε ειναι που εχεις το πιο ομορφο εξω σου που ειχες ποτε. Στυλιστας ο ερωτας. Ο πιο πετυχημενος, ο αξεπεραστος. Ειναι οι στιγμες μεσα στο χρονο σου που λεγεται "ζωη¨ που νιωθεις θεος.Ο δρομος οι κοινος ομως δεν φτιαχτηκε για να ειναι με ροδοπεταλα. Παντα τα πιο μεγαλα συναισθηματα πρεπει να δοκιμαζονται. Ειναι η κρυφη τους μοιρα? Ειναι φτιαγμενα για τα δυσκολα? Δεν ξερω. Δοκιμαζονται ομως. Και εχουν ξετερε, μεγαλους και δυσκολους αντιπαλους. Ενας ομως ειναι ο αξεπεραστος απο ολους. Τον λενε "το Εγω μας". Ανυπερβλητος και ανικητος. Εκει, τοτε, οι στιγμες μας αλλαζουν. Τροχοπεδη ερωτα και παθους. Η αρχη του τελους των παντων. Ολα τα ρηματα σε πρωτο προσωπο. Θελω, λεω, κανω. Ενα πληθυντικος που σκορπιστηκε. Κατακερματιστηκε. Δυο ανθρωποι αλλα ενα θελω. Δυσκολος ο κοινος δρομος. Δυσκολο ο ενας να μιλαει στον πληθυντικο και ο αλλος να του απανταει στον ενικο. Δυσκολο. Η αλλη λεξη του τελους.