• Πως βρέθηκα να περπατώ μεσα στο δάσος?...

    Δεν μπορω να θυμηθώ, δεν μπορω να ανακαλέσω στο μυαλό μου ολες εκεινες τις πληροφορίες που θα με κάνουν να θυμηθώ... γιατι?...ποιος και τι με οδήγησε σε ενα τέτοιο πυκνό και τοσο μα τοσο όμορφο δάσος? ειναι αληθινό?... Είμαι στην πραγματικότητα ή στην πραγματικότητα μου?... μου αρέσει η βροχή που πέφτει... μου αρέσει που με κανει μούσκεμα, μου αρέσει που φτάνει μεχρι τα εγκατα του μυαλού μου... προσπαθει να καθαρισει, να παρει μαζι της τα απομειναρια απο σκεψεις μυχιες, απο σκέψεις βασανιστικές... δεν θέλω να τις πάρει... θελω να τις εχω εκει, στην γωνία, αλλα να τις εχω. Ειναι δικές μου. Εγω τις εχω κανει. Αγαπώ τις ομορφες σκέψεις μου και ακόμα περισσότερο αγαπώ τους ανθρώπους που με κάνουν να τις δημιουργήσω. Ολα οι ανθρωποι τα προκαλούν. Ομως. Αγαπώ ακομα περισσότερο ομως τις σκεψεις τις βασανιστικές. Αυτες που οταν τις κάνεις, γδέρνεις την ψυχη σου. Αυτες που κάνουν το μυαλο να μουδιάζει. Γιατι? Δεν ξερω. Ισως φταιει το οτι γεννήθηκα σε μια πόλη που την χαίδευε η μυρωδιά του νερού και της αρμύρας. Μια αρμύρας στεναχωρημένης. Ισως γιατι πάντα πριν πουν κατι κοιτούσαν γυρω τους. Πριν πουν κάτι στην μητρική τους γλώσσα. Κοιτούσαν σαν να ηταν γύρω τους φαντάσματα του πριν και φύλακες του τωρα που δεν επρεπε να τους ακούσουν. Γιατι δεν σκεφτόνταν οτι ισως τους ακουγαν αερικά του τοτε? Πνεύματα που ποτε δεν εφυγαν πανω απο την πόλη. Την Πολη μου.

    Περιεργο. Γιατι αυτο το δάσος μου θυμιζει την Πόλη μου? Ψηλά δέντρα. Πυκνά κλαδιά. Πυκνά αρώματα και μυρωδιές. Σφένδαμος, καρυδιά, ελατο...πως γινεται ολα αυτα μαζι?

    Παράλογο, λογικό... κανέλα... ναι κανέλα ειναι.

    Τη θυμάμαι αυτη τη μυρωδιά.Ττη γνωρίζω. Την αγαπάω.

    Ειμαι μούσκεμα. Δακρυα ειναι? Μακαρι να ειναι δάκρυα. Συναισθήματα που απέδρασαν και κρύφτηκαν μεσα σε καθε δακρυ. Δραπέτες μεσα απο το μυαλο. Δεν αντεχαν κλεισμενα. Ασφυκτιούσαν.

    Ασφυκτιω?...πως γινεται να ασφυκτιώ μεσα σε ενα τετοιο δάσος? Κοιτω ψηλα.

    Ερχιορουμ Παππου... ερχιορουμ... ετοίμασε τα ξυλακια, ανοιξε το καρεκλακι μου το λευκο.

    "Οχι νικάκι... οχι ακομη."

    Περπατάω δύσκολα...μου αρέσει που περπατάω δύσκολα. Μου αρεσει που κλαδιά διάσπαρτα και δαιδαλώδη με γδέρνουν. Μου θυμιζουν οτι ζω. ενα καμπαναριό και διπλα ενας μιναρές. Πως ειναι δυνατον?

    Η βροχή σταμάτησε απότομα. Σταγονες σαν τελευταια δείγματα ζωης και ανασας στάζουν απο τα φυλλα γυρω μου. Λιβάνι. και μια φωνή που ψελνει. Την ξερω τη φωνη αλλα δεν μπορω να την αναγνωρίσω. Εχω τη μνήμη οχι ομως και τη γνώση.

    Πρέπει να προχωρήσω. Δεν φταιω εγω. Θελω να πιστεύω οτι δεν φταιω εγω. Φταιω.

    Το ξερω εγω και αυτο φτάνει.

    Περπατάω, ερπω...

    Πρεπει να βγω απο το ανοιγμα εκει κατω... πως να παω ομως?...

    Ειναι γεμάτο τριανταφυλλιές μεχρι εκει. Μια τρελη παρορμηση. Μια λαχτάρα να αποκόψω απο το ζωογόνο κοτσάνι τους ολα τα μπουμπούκια. Οχι αυτη τη φορα δεν θα το κανω. Πρεπει να περάσω ανάμεσα τους.

    Ευλογημένα αγκάθια. Με τρυπάνε με την πιο τρυφερή αγάπη που ειχε ποτε αγκάθι. Περίεργο. Περίμενα να πονέσω. Οχι. Δεν πονώ. Αρχίζω να θυμάμαι...

    Γαλήνη, πίκρα, στεναχωρια, χαρά, ευτυχια, ατυχία και θλίψη. Γιατι να θυμηθω? Ευτυχως θυμάμαι.

    Καθε αγκάθι, καθε πληγή και μια μνήμη. καθε μνήμη και ενα δάκρυ. Καθε δάκρυ και ενα συναίσθημα. Καθε συναίσθημα και μια εικόνα.

    Εικόνα

    Ξερω οτι μια απο ολες ειναι η πιο αγαπημένη

    Ευχομαι να την ξεχωρισω πριν σε βρω Παππού.

    Βγήκα απο τις τριανταφυλλιές.

    Το βλέπω τωρα... το μύριζα τοση ωρα.

    Ειναι το ξύλινο σπιτι. Το ξύλινο σπιτι δίπλα στη λίμνη μου. Κάτω απο μια καρυδιά. Μια πολυ μεγαλη καρυδιά. Γυρω, τριγύρω χρυσάνθεμα το αγκαλιάζουν στοργικά και γλυκά.

    Μενω ακίνητος. Μου αξιζει? Γιατι να μου αξιζει?

    Κοιτώ πίσω και βλέπω μονο φύλλα απο τις τριανταφυλλιές, πεσμένα κατω να ψυχοραγουν. Να χανουν το χρωμα τους.

    Οποιος δεν κάνει λάθη δεν κάνει τίποτα. τα κοιτω με βουρκωμένα μάτια και δεν μπορω να αντιληφθώ το νόημα της πρότασης αυτης. Αρνούμαι να το δεχτω.?

    Εχω μείνει ακίνητος, παγωμένος εκει. Δεν μπορω και μάλλον, δεν θέλω ουτε αναπνοή να παρω. ακόμα και η ανάσα ισως να ειναι ενα λάθος. Ας δοκιμασω μια φορα το σωστό...