Μπορεί να είμαστε -η να θεωρούμε εαυτούς οτι είμαστε- απελευθερωμένοι, και οτι τα βασικά χαρακτηριστικά ενός ανθρώπου που θέλει να συμβιώνει αρμονικά με τους άλλους είναι κλισέ. Είναι? 

Λόγω ενασχόλησης μου δεκαετίες τώρα με τον κλάδο των επιχειρήσεων, είτε σαν στέλεχος, είτε σαν η ίδια επιχειρηματίας, αντιμετώπιζα πάντα το εξής δίλημμα. Που αρχίζουν και που σταματάνε τα όρια του ''κοινωνικού σχολιασμού'' μέσα σε μια συνεργασία, η σε μια ομάδα?

Τι σημαίνει ''έχω μια άποψη για ενα άτομο και την εκφράζω στους άλλους γιατί έτσι νιώθω''?  Και πόσο guilty free, εν τέλει, θα έπρεπε να είμαστε για αυτή μας την -ανθρώπινη- ενέργεια?

Σε παλαιότερες κοινωνίες, σε περασμένες δεκαετίες, οι έννοια ''τιμή'' και η φράση ''τιμώ τα παντελόνια μου''-αν και για μένα έχει ίδια αξία η φράση ''τιμώ το φουστάνι μου''- είχαν ιδιαίτερη βαρύτητα. Στις ταινίες που έχουν σαν θεμα την Mafia και τα σχετικά που την περιβάλλουν- φόνοι,βασανιστήρια,απαγωγές- υπάρχουν αντίποινα σε περίπτωση που κάποιος από την ''Οικογένεια'' δεν συμμορφωθεί με τους κανόνες, η τολμήσει να ''πουλήσει'' τους υπόλοιπους. Κινηματογραφικές υπερβολές?

Δεν είμαι και τόσο σίγουρη. Φυσικά....let's face it. Είμαστε όλοι άνθρωποι. Με αδυναμίες και με τρωτά σημεία. Οπως είχα κάπου εύστοχα διαβάσει, ''οι περισσότεροι έχουν κάπου μια τρύπα στις κάλτσες τους'', υπονοώντας χαριτωμένα οτι οι περισσότεροι έχουν κάτι που τους φοβίζει, τρομάζει αλλά και πλήθος κακών εμπειριών που τις κουβαλάνε παντού και πάντα. Αρα, καλό είναι να μην κρίνουμε τόσο εύκολα και με ελαφριά τη καρδία. Το περιβόητο ''πρέπει να περπατήσεις με τα παπούτσια του άλλου για να καταλάβεις τα βήματα του'', είναι αυτό που πρέπει να έχουν όλοι στο μυαλό τους αλλά και στην καρδιά τους. Και αν όλα αυτά είναι λίγο ρομαντικά, τι γίνεται στο ανελέητο χωράφι των business και των δυναμικών συνεργασιών? Εκεί, περισσότερο από παντού ο κανόνας είναι ένας και απαράβατος. ''Ηθος''. ''Δουλειά και πάλι δουλειά''. Μια γνωστή μου, πολύ μεγάλο όνομα στον χώρο των επιχειρήσεων, δέχτηκε πόλεμο απο τη αρχή που ξεκίνησε. Είχε ιδέες, πάθος, επιμονή και υπομονή. Οταν όλοι γύρω της περίμεναν να ''πέσει'', στοιχηματίζοντας σαν κοράκια πάνω από το πτώμα της και σχολιάζοντας κάθε της κίνηση αρνητικά, εκείνη πεισματικά δεν έμπαινε ποτέ στον κόπο να ''απαντήσει'' με την ίδια ποσότητα φαρμακερών σχόλιων. Δούλευε. Οταν την ρώτησα μετά απο χρόνια το μυστικό της βιωσιμότητας της σαν brand μου είπε απλά οτι ''δεν έκατσα ποτέ να ασχοληθώ με το τί λέγανε για μένα, άνθρωποι που δεν είχαν ''ζωή''. Δεν είχα χρόνο''.

Ακόμα και στις μικρές η στις μεγάλες επιχειρήσεις, οι άνθρωποι που ''δουλεύουν'' δεν έχουν χρόνο να σχολιάσουν συναδέλφους, τμηματάρχες, προισταμένους και τα συναφή. Οπως και σε μια ομάδα, αυτοί που δημιουργούν, δεν θα κάτσουν να ασχοληθούν παρά μόνο για το συνολικό καλό της ομάδας ούτε θα σταθούν σε μικρότερης σημασίας πράγματα. Αξίζει όμως μια ζωή χωρίς σχολιασμό? Και αν φτάσουμε να ζούμε τις ζωές μας τόσο ηθικά αποστειρωμένες.....? Ισως ακούγεται βαρετό, και ίσως είναι. Απο την άλλη πλευρά, οι άνθρωποι όσο και αν σχολιάζουμε αρνητικά τους άλλους, πάντα θα θαυμάζουμε και θα σεβόμαστε εκείνους που ΔΕΝ το κάνουνε.

Και αυτό από μόνο του τα λέει Ολα.